استادا دقیقا چی از جون ما می خوان با اون آموزش مجازی شون؟؟؟ تو رو خدا بی خیال ما بشین... همه ش تقصیر اون درس خوناییه ک جلسه اول رفتن کلاس و استاد شماره شونو گرفت و حالا می تونه زنگ بزنه بگه پاشین آنلاین شین کلاسه... خب مگه مرض داشتین وسط کرونا کلاس رفتنتون چی بود؟
پ.ن: دستم عمیق بریده. همیشه فکر می کردم بخیه زدن ترسناک ترین بخش بریدن دسته. الان می بینم ترسناک ترین بخشش بیرون رفتن از خونه و وارد شدن ب درمانگاهه... حس زندگی تو شهر زامبیا رو دارم... بخصوص ک خیلیا ریلکس اومدن بیرون و چهارشنبه سوری برگزار کردن و کروناشونو با هم ب اشتراک گذاشتن...
پ.ن 2: بیریخت می گه غر زدن زیادی یا نشونه دلتنگیه یا خستگی.. من الان هر دو حالت ام...
برچسب:
نویسنده: شیوا مرادی