جان من است او...

مثلا وقتی کار دارم می آید کنارم می ایستد، نزدیک نزدیک.. بعد می گوید خودتو نچسبون ب من... فاصله می گیرم می گویم: تو چسبیدی! دوباره می آید نزدیکتر و باز بدون خنده، جدی می گوید: گفتم نچسب! آن وقت خنده ام می گیرد، بغلم می کند و تمام...

یا می آیم کنارش روی دسته ی مبل می نشینم، می پرسم قهری؟ جواب نمی دهد... موهایش را می گیرم بین انگشت هایم و می کشم و می پرسم: قهری؟ آنقدر می کشم ک می گوید: بمیری... کچل شدم... آشتی ام، آشتی ام...

ما اینجوری آشتی می کنیم... و هیچ کدام از "راهکارهای علمی مقابله با قهر" لازم نمی شود..