شعر تلخ

از یه حس هایی نمی شه گذشت، مثل نگاه ذوق زده و پر از تعجبت... مثل با سریع ترین حد ممکن تو بزرگراه رفتن، برای ب موقع رسیدن بهت... مثل گفتن عه تو ام ک اینجایی و یه خنده ی طولانی و هم زمان...

آره ارزششو داره، چه جورم داره... فقط اندازه ی چند تا بوسه و یه خداحافظی ام که باشه... شیشه های کدر نذاشت ببینمت... گفتم معلومه که دلم تنگ نمی شه... تازه یه نفس راحت می کشم از دستت... ولی هنوز یک ساعت نشده و دلم هواتو کرده.

پشت در می نویسم اینا رو. کارتخوان دانشگاه دستمه و هنوز همه خوابن. بس ک تو فکرت بودم جلوی پام ام نمی دیدم.

الی گفت برات جواب نوشتم و من بی صبر، پشت در منتظرم ک برم و ببینم چی برام نوشته و باز خبری نیست.

می گی دوست دارم. این دفعه با ذوق. می گم دوست دارم. این دفعه با خنده. همه ی دنیامی. یه لحظه کنارت بودن و با دنیا عوض... نه نمی کنم.