هیچ کس شبیهت نیست...

تو خودت می دونی من یه روزم نمی تونم قهر بمونم چ برسه یه هفته... ولی یه وقتا انگار تنهایی لازمه. لازمه آدم بشینه و تو خودش باشه و ب اونی ک قبلا بوده فکر کنه، جدا از همه ی اینا... لازمه، لازمه، لازمه ک هر از گاهی مطمئن شم ک دوسم داری.

همین ک پا بکوبی پشت صندلیم. همین ک باز بگی: قفلی. همین ک بخندی، سرتو بیاری عقب بچسبونی ب صورتم.

همین ک غر بزنم ک با لیلا نباید حرف بزنی. سرمو بذارم رو شونه ت برگردی جای جواب دادن بوسم کنی. همین ک بگی جز ک با معرفتی همه اخلاقات گنده. ولی نمی دونم چرا یه جور عجیبی دوست دارم. همین ک بگی میمون منی... بگم: تویی. بگی: اون استیکره. بگم: کوفت. بعدش بخندی. بخندیم... انگار نه ک یه هفته تمام زهرمارمون بوده همه چی...

آره لازمه یه وقتا منو ببری سر بازی، 5 تا گل بزنی. کیف کنم داد بزنم شماره 7 عشق منی. بزنی تو سرت ک ینی داد نزن. بخندم. مربیت بگه بازم بیا. ببین چ محشری کرده.

بگی جمعه با الی سه تایی بریم دربند. بگی ب الی چی گفتی قهر ک بودیم. بگم حرفای بد. بگی چیا. برات تعریف کنم، اونم با حرص. بخندی بگی اینا حرف بده آخه؟

آخ بیریخت... خیلی دوست دارممممم...