جان بی جمال جانان میل جهان ندارد...

دیدی کف پات قلقلکیه؟ دیدی آخرش نقطه ضعفتو فهمیدم؟ اینقدر تند راه می ری که کلافه می شم. می گم آهنگ برا وقت تنهاییه. می گی هیس. اینقد لجمو در میاری ک سکوت کنم. می دونم تحمل اینو هم نداری.

برمی گردی نگام می کنی. دستتو می ندازی دور گردنم می چسبونیم ب خودت. می گی آخه حرفم نمی زنی عذاب وجدان می گیرم. تو ساخته شدی حرف بزنی. جونم، بگوووووو. می گم هیس. می خندی.

صبحونه تو دربند کیف داره. برگشتنی من دلم با چرخیدنه. تو با خونه رفتن. اصرار می کنم که پیاده شم. عصبی می شی. ولی پیاده می شم. تو می ری خونه. من کافه. من دلم گاهی با اینه ک خودم باشم.

می رم سمت دانشگا، کافه همیشگی. تو اس می دی. عصبی ام. می شینم اونجا. خنک می شم آروم می شم. ببخش گلت رو انداختم تو باغچه. گاهی از دستم در می ره. ولی دوست دارم. فقط بذار ب حال خودم باشم. می بینی ک زود درست می شم. لازم نیست همه جا با هم باشیم. این نگرانیا عصبیم می کنه. وابستگی بیش از حد عصبیم می کنه. حس کردن نبودت هم.

بذار خودم باشم، توام بگی لاک یه دست قرمز یه دست زرد عاخه؟؟؟؟ بخندم، بگم اینجوری دوست دارم. هرکی هرچی دوس داره فکر کنه. بغلم کنی باز بگی دیوونگیاتو عشقه. باز عاشقت بشم. مثل همیشه...