ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی...

روز اول فروردین، آن هم وقتی تو نیستی، نوشتن آنقدرها چنگی ب دل نمی زند. استرس و لاغر شدن و فشار کار و اعصاب خرد است و کابوس های شبانه و معده ی حساس و من ک باید همه شان را ببینم و کاری از دستم بر نیاید.

این عید انگار عید نبود. نه ک ندانم برای خودمان است ک این طوری داری شب و روز کار می کنی. ولی نبودنت یک جور بدی احساس می شود.

دلم یک آغوش عمیق بی خستگی می خواهد... تنهایی این روزها شانه هایم را خم کرده و عجیب دلم می خواهد یک لبخند واقعی بزنم...