کنارت چقد حال من بهتره

می دونی، ب این می گن قدرت تلقین. قبلا فقط با راحول این جوری بودم. ساعت یازده و یازده دقیقه ست و من دارم بهت فکر می کنم.

یه جوری شده ک وقتی شبا دعوا می کنیم یه دفعه خنده م می گیره. تو ام خنده ت می گیره می گی بیا بغلم ببینم. یه جوری شده اصلا دعواهامون جدی نیست. می دونی، من اینو دوس دارم. وقتی با راحول دعوا می کردم، می دونستم هیچی نمی تونه رابطه مونو خراب کنه. این بهترین حس دنیاست که بدونی یه نفر هست ک همین جوری ک هستی دوستت داره. ک حتی دلت نمیاد باهاش دعوای واقعی کنی. اون دعوایی ک می گن نمک زندگیه، حتما همینه.

یه لذتایی هست تو دنیا ک اگه کسی از دور بهش نگا کنه حتما فکر می کنه چ روانی هایی هستن، نه بیریخت؟

کی می دونه چ ذوقی داره وقتی صدام می زنی، می گم جانم. می گی دیوونه ای تو. ولی برا این که تولدمو یادت رفت هنوز نبخشیدمت.

لذت داره ک با این ک حق با توعه، توضیح می دی ک قانع شم. یاد می گیرم ازت. خخخخخ قول می دم.